• هيدروسل و هیدروسلکتومی

     هیدروسلکتومی عمل برداشتن هیدروسل به‌صورت یک جراحی سرپایی، با بی‌حسی موضعی و یا بی‌هوشی خفیف است. برای این کار جراح برشی را بر روی کیسۀ بیضه یا پایین شکم ایجاد می‌کند و ضمن تخلیه مایع، آن بخش را ترمیم می‌کند.

    هیدروسل مایعی است که اطراف بیضه را احاطه می‌کند و موجب تورم کیسه بیضه می‌شود. تقریباً از هر 10 نوزاد پسر یک نوزاد به طور مادرزادی در بدو تولد دچار هیدروسل است، اما اغلب آن‌ها در ماه اول، بدون درمان بهبود می‌یابند. افزون بر آن، مردان نیز (اغلب بالای 40 سال) به علت التهاب یا صدمه به کیسۀ بیضه، ممکن است به هیدروسل مبتلا شوند. التهاب ممکن است ناشی از عفونت اپیدیدیم (اپیدیدمیت) یا عفونت بافت بیضه (ارکیت) باشد (اپیدیدیم لوله‌های ظریف و پرپیچ و خمی است که پشت هر بیضه قرار دارند.

    هیدروسل معمولاً دردناک نیست، اما چنانچه فرد دچار تورم کیسۀ بیضه شود باید به پزشک مراجعه کند تا علل دیگر همچون سرطان بیضه و حالات دیگر را بررسی کند. بنابراین تمام مردان مبتلا به هیدروسل باید تحت سونوگرافی بیضه قرار بگیرند. در بسیاری از موارد، هیدروسل با فتق کشالۀ ران همراه است. در این موارد به‌علت ضعف دیوارۀ شکمی، قسمتی از روده به داخل کیسه می‌رود که نیاز به درمان دارد. از آنجا که مایع هیدروسل معمولاً شفاف است، پزشک برای تشخیص هیدروسل از آزمایش عبور نور از میان کیسۀ بیضه استفاده می‌کند. گذر نور نشان‌دهندۀ وجود مایع شفاف است، ولی تشخیص قطعی نیست، چون ممکن است حالات دیگر همچون فتق نیز وجود داشته باشد.  در صورتی که پزشک مشکوک به ایجاد هیدروسل به علت وجود التهاب باشد، آزمایش‌های خون و ادرار مشخص خواهند کرد که آیا علت هیدروسل اپیدیمیت است یا خیر. در مواردی که مایع احاطه‌کنندۀ بیضه‌ها مانع لمس بیضه‌ها شود، از روش‌های تشخیصی دیگر نظیر سونوگرافی استفاده خواهد شد. سونوگرافی با استفاده از امواج صوتی با فرکانس بالا، برای ایجاد تصاویر اجزای داخل بدن، انجام می‌شود و برای بررسی احتمال وجود توده یا علل دیگر تورم کیسه بیضه به‌کار می‌رود.

    در پسر بچه‌ها معمولاً هیدروسل طی یک سال به طور خودبه‌خود محو می‌شود. اگر پس از یک سال از بین نرفت و یا به بزرگ‌شدن ادامه داد، نیاز به جراحی خواهد داشت. کشیدن مایع هیدروسل در بچه‌ها به‌دلیل خطر عفونت به‌هیچ‌وجه نباید انجام شود. در بزرگسالان نیز اغلب هیدروسل خودبه‌خود از بین می‌رود و زمانی نیاز به درمان پیدا می‌کند که آن‌قدر بزرگ شود که غیرقابل تحمل یا بد شکل باشد. هیدروسل ممکن است یک طرفه یا دو طرفه باشد.

    روش‌های درمان هیدروسل:

    جراحی هیدروسلکتومی:

    هیدروسلکتومی برداشتن هیدروسل به‌صورت یک جراحی بدون نیاز به بستری طولانی، با بی‌حسی موضعی و یا بی‌هوشی عمومی انجام می‌شود. برای این کار جراح برشی را بر روی کیسۀ بیضه یا پایین شکم ایجاد می‌کند و ضمن تخلیه مایع، آن بخش را ترمیم می‌کند. اگر هیدروسل در جراحی اصلاح فتق کشاله ران تشخیص داده شود، حتی اگر برای فرد هیچ مشکلی ایجاد نکرده باشد، پزشک آن را برمی‌دارد. در مواردی ممکن است نیاز به عدسی چشمی حین عمل جراحی باشد تا به اپیدیدیم و مجاری اسپرم‌بر آسیبی نرسد. هیدروسلکتومی ممکن است به قرار دادن لولۀ تخلیه و پانسمان حجیم بر روی ناحیه برش برای چند روز اول بعد از جراحی نیاز داشته باشد. استفاده از کیسه یخ بر روی موضع در 24 ساعت اول پس از عمل، تورم را کاهش می‌دهد.

    تخلیه با سوزن:

    این روش به‌طورکلی توصیه نمی‌شود، چون احتمال بازگشت مایع زیاد است. عوارض احتمالی این روش نیز ایجاد عفونت یا درد کیسۀ بیضه است. این روش به‌طور عمده در افرادی انجام می‌شود که به علت بیماری‌های زمینه‌ای، خطر انجام عمل جراحی در آن‌ها زیاد است. باید توجه داشت که در هر حال، بعضی مواقع احتمال عود هیدروسل وجود دارد. پرسش که اغلب افراد در صورت ابتلا به هیدروسل از پزشک خود دارند، این است که آیا هیدروسل موجب ناباروری می‌شود؟ در این ارتباط باید گفت:

    هیدروسل به خودی خود عامل ناباروری نیست، اما ممکن است همراه با عوامل زمینه‌ای در بیضه مثل عفونت یا توده باشد که این عوامل، تولید یا عملکرد اسپرم‌ها را دچار اختلال می‌کند.

     

Categories